Wandelend door het park dwarrelden witte vlinders om me heen. Deze warme en droge zomer was gunstig voor trekvlinders, zoals de Atalanta. Tijdens de tuinvlindertelling werden tien vlinders per telling gezien, dat is in ieder geval beter dan de jaren daarvoor. Laten we daar blij mee zijn zei Stef, de boswachter die ik in het park tegenkwam. En zo tel ik elke keer tijdens mijn wandeling of in de achtertuin hoeveel vlinders ik op een dag zie.
Ik las: Relax, tel flex! Iedereen kan bijdragen! De campagne van De Vlinderstichting roept mensen op om via apps als Count4Nature, Avimap, Butterfly Count & Observation laagdrempelig tellingen door te geven. Deze flex tellingen zijn een waardevolle aanvulling op de vaste meetnet routes en helpen om de basiskwaliteit Natuur beter in beeld te brengen.
Wie weet, zal ik er nog een app bij nemen? Ik zaaide in ieder geval de bloemen die gunstig zijn voor deze prachtige tere wezentjes die me elke keer vrolijk maken.
Nazomeren aan de Oosterschelde
De zon scheen, de hemel was blauw, de toppen met groene takken reikten hoog. Het licht veranderde, de bladeren bleken te verkleuren, de overgang was voelbaar naar de dagen die komen naar het volgende seizoen. In het eetbare bos plukte ik frambozen, die ik de volgende ochtend met mijn ontbijt vermengde in de romige kwark. Nazomeren, de zon proevend in deze roze rode vrucht.
In de verte hoorde ik het gekrijs van een meeuw, in de hoogte met zijn vleugels wijd vliegt hij over. Het brengt me terug naar die ene prachtige warme zomerdag. Een dag in Zeeland.
Van die dagen waar we naar Zeeuwse lucht verlangden, met zoete herinneringen van peuter en kleuterhandjes, doorbrengen in onze azuurblauwe jaren zeventig camper van Hool, een omgebouwde stadsbus uit Italië. Met surfplanken op het dak en blote voeten in slippers..
Zwanger van geluk brachten we onze zomers door aan de Oosterschelde bij boer Willem.
Zo’n dag was het, verlangend naar zomers geluk, dat we samen met een klapstoel en een koelbox aan de rand van de Oosterschelde zaten. Geen kinderhandjes meer om vast te houden, just the two of us. Zonder mensen om ons heen, via een onbekend weggetje, dat wij wel kende, hadden we onze auto geparkeerd bij het Natuurgebied aan de Schelphoek.
Een enkele wandelaar liep daar met zijn hondje het pad af langs de dijk naar de caissons, waar ooit de dijkdoorbraak was en nu een beschermd natuurgebied is. Met als uitzicht aan de overkant de toren van Zierikzee en de Zeelandbrug.
De meeuwen en het stille geluk van Zeeland
De verkoelend bries deed de randen van de parasol zachtjes klapperen. Starend naar de zachte golfjes keken we naar het ene zeilbootje dat met windkracht twee zich rustig liet meenemen in richting het haventje van Burghsluis. De rondvaartboot vaarde uit de kleine haven richting Zierikzee. Varend langs de zandbanken waar de zeehonden lagen te zonnen.
Zag ik het goed, turend naar het water, kwam daar een donker kopje boven de golven uit?
Het verdween weer in de grijze golven van het water. Zal ik het me verbeeld hebben?
Meeuwen deinden mee met de wind, vlogen rakelings langs de oever waar het water tegen de grote zwarte basaltstenen klotste.
Het was er stil, stil behalve dan het geluid van het aanspoelen van de golven.Twee krijsende meeuwen die een schouwspel werden om naar te kijken. Neer gestreken op de stenen liepen ze krijsend rond, pikkend met hun gele snavel tussen de randen van de stenen, zoekend naar een lekkernijtje?
De ene meeuw was ondeugend, de andere volgde behoedzaam. Was het een koppel?
Dan was er een hapje,een krabje? dan vlogen ze verderop om vervolgens weer voor onze voeten neer te strijken. Een paar stapjes dichterbij, was er iets lekkers te halen?
Nieuwsgierig kwamen ze dichterbij, voorzichtig verkennen, lopend. De ene kwam dichterbij dan de ander. Krijsen en weer laag over het water vliegend, een rondje om weer ergens neer te dalen.
Jonathan Livingstone Seagull: Een verhaal over vrijheid
Het leek wel of ze ons iets wilde vertellen. Ja, het deed me denken aan Jonathan Livingstone Seagull. Waar zelfs een muziekalbum over geschreven is door Neil Diamond.
Het verhaal van de meeuw die niet tevreden was over het alledaagse leven van vechten om vis met zijn soortgenoten. Hij wilde de vliegkunst beheersen en de grenzen van zijn kunnen beheersen. Hij werd verstoten uit de groep omdat de andere meeuwen hem niet begrepen en vonden dat hij zich normaal moest gedragen. Jonathan bleef doorzetten en leerde steeds meer over vrijheid, volharding en het bereiken van zijn doelen. Uiteindelijk ontmoette hij andere meeuwen die zijn liefde voor vliegen deelde.
Hij wilde het beste uit zijn leven halen.
Ik tekende in mijn boekje een blauwe zeemeeuw. En schreef de woorden Vrijheid, Communicatie, perspectief en veerkracht om zijn vleugels heen.
Ik vroeg mezelf af.
Waar mag ik vandaag, of elke dag lichter, vrijer en doelgerichter in zijn?
Wie alleen droomt, landt niet.
Wie alleen ploetert, verliest zijn uitzicht.
De meeuw kan je helpen te schakelen tussen deze twee lagen, precies zoals de wind en de golven elkaar ontmoeten.
Wegvliegen van zware lasten en kiezen voor een lichter, zorgelozer leven. Leren schakelen tussen actie en drijven op de wind. De meeuw zei, overbrug de diepe emoties van de zee met de nuchterheid van het vasteland.
De meeuw die opdook precies wanneer we de ruimte richting en moed nodig hadden.
Spiritueel gezien nodigde hij me uit om licht te reizen, me te herinneren aan mijn essentie en overzicht te houden en te handelen wanneer mijn innerlijk kompas groen licht geeft.
Neem de ruimte, moed en speelsheid om buiten je comfort te bewegen.
En dat allemaal op een warme zomerse dag, Zeeuwse zoute lucht proevend op mijn lippen.
Lopend over het pad met witte vlinders dwarrelend om ons heen. Streken de twee witte meeuwen neer op het paaltje waar de auto geparkeerd stond. Tot de volgende keer zeiden we tegen elkaar en dank voor jullie gezelschap.
