In vrolijke dessins fladderden de vlaggenlijnen over het festivalterrein, aan de wanden hingen gehaakte mandala’s. Een spelletjescircuit voor de kleine kinderen, beschilderde caravans waar creatievelingen je uitnodigen om een kijkje naar binnen te nemen.
Plain Talk, de naam van een duo dat op het podium geprogrammeerd stond, was deze keer de aanleiding om weer eens een festivalterrein te bezoeken.
Deze keer samen met hun band, met mijn favoriete bassist, mijn zoon.
Een zonovergoten dag, met zin, met muziek, zomerse vrolijkheid….gemoedelijkheid.
Plain Talk, een songwriterduo, bestaande uit de artiesten HSTR en Ellis Newman. Ze spelen muziek die geworteld is in openheid en eenvoud. De kern van het duo zit in de naam: hun muziek ontstaat uit een goed gesprek.
Twee jonge vrouwen, waarvan de stemmen puur met elkaar stromen, zongen de song Wake Up Too Slow. Zittend op een bankje met schapenwollen kleden, eerste rij voor het podium, luisterde ik naar de klanken en drongen de woorden op een zachte manier tot me door. De weken daarna, elke keer weer, bleven de woorden zich in mij herhalen en zongen hun stemmen door in mij.
Sprookjesachtig en tegelijkertijd herkende ik woorden die over mij gingen.
The Sky is violet, the leaves are blue
It takes to no getting used to
Subconscious mind, carefully designed
No such thing as losing track of time.
Ik luisterde met mijn ogen dicht en voelde de bries door mijn haren waaide. Een prettig enthousiasme stroomde door me heen.
Daylight, birdsong, pull me out of this dream
Curtains, pillows, I am not ready to leave
When I wake up, I wake up too slow, I try to catch up get pulled into the flow
Don’t ask me nothing,my eyes are closed
Come back tomorrow….
Dat is wat de muziek met me deed, wat de songteksten deden, ze gaven me iets mee wat ik in mijn dagelijks leven niet uitsprak, ook al verlangde ik daar wel naar.
‘when I wake up, I wake up to slow’
‘I try to catch up again, pulled back in the flow……..come back tomorrow.’
Deze vrouwen maakten me nieuwsgierig naar meer en ik zocht de betekenis op van hun bandnaam, Plain Talk.
Plain Talk, de engelse term Plain Talk betekent letterlijk ‘duidelijke taal’ of ‘heldere taal’. Een verwijzing naar communicatie, die direct, begrijpelijk en zonder ingewikkelde termen of omwegen is.
Duidelijke taal, een recht door zee gesprek, een openhartig gesprek, helder nederlands, Jip en Janneke taal. Duidelijke taal, ik hou ervan, alhoewel de directheid er niet altijd is in een gesprek. Een fijn gesprek begint meestal met Small Talk, een openingszin over het weer en het verkeer.
‘Kon je de weg vinden? Hoe was je reis? Hoe gaat het met je?’
‘Hoe gaat het met je? Hoe is het?’
Een vraag die dagelijks voorbij kan komen. Het antwoord is vaak niet direct, niet eerlijk. Het is een vraag waarvan we niet meer altijd eerlijk antwoord op geven. Vooral als het een periode is van vallen en opstaan en de uitdagingen je tot het uiterste brengen. Als je eerlijk antwoord geeft is het nog maar de vraag of er werkelijk geluisterd wordt.
Okay, het kan oprechte belangstelling zijn om vervolgens de draad op te pakken en een helder gesprek met iemand te hebben. Een gesprek, in eenvoud, met diepgang en helderheid. De gesprekken van betekenis.
Duidelijke taal, bij een cursus, een technische uitleg of een medische verklaring wordt vaak gevraagd,
”kan je me het nog een keer vertellen? In Jip en Janneke Taal?’ De begrijpelijke eenvoudige taal, die oorspronkelijk komt van de kinderboekenschrijfster Annie M.G.Schmidt. De stijl met korte zinnen, die heel makkelijk te begrijpen is voor jonge kinderen.
Het brengt me terug naar de herinneringen van de peuter- en kleuter periodes van mijn kinderen die onder mijn handen opgroeiden.
Ik hou ervan, van de verhaaltjes van Annie M.G.Schmidt, de Jip en Janneke verhaaltjes voorlezen voor het slapengaan voor kleine peutertjes en kleutertjes. De simpelheid, de directheid, de eenvoud van praten over onbenulligheden of een serieuze kleuter prietpraat: Mijn dag kan dan niet meer stuk. De nieuwe woorden van peuters die eigenlijk niet goed uitgesproken worden en te leuk zijn om in onze eigen taal te bewaren.
Fotogalerij over Plain Talk
Vallu laag, vallu hoog, paajd, Toetie Moolie, lallie. De eerste woorden van onze peuter die alleen wij wisten te begrijpen. Het raadsel van de Toetie Moolie werd duidelijk toen we langs de molen reden waar het meel werd gemalen voor de pannenkoeken die er in het restaurant gebakken werden. De vreugde van het kleine mannetje dat hij de molen zag en zich uit kon drukken met een vreugdevolle Toetiemoolie! is voor ons een woord dat we nog steeds in onze familie vocabulaire hebben opgeslagen. Zo schattig.
Klare taal, duidelijk zeggen als ze groter worden, de taal om grenzen aan te geven om de grenzen te verleggen. De directheid, helpend om iets helder aan te geven hoe iets voor de ander gaat of hoe het voor jezelf is. Ja, Klare Taal, durfden we dat ook wat vaker te zeggen?
Hoe fijn zou het zijn als we het vermogen hadden om zo met elkaar te communiceren, te overleggen, te bespreken hoe het voor je is, of voor die ander is?
Als dit gegeven al helder voor jezelf is, hoe kan je dit ook met degene met wie je samen bent zijn?
Zijn met wat is, van woorden die willen stromen, met een doel, met een boodschap.
Zijn met wat er is, door oprecht vragen van belang te stellen, vragen die je kan stellen in een veilige omgeving. Het vertrouwen dat het goed is, zonder je af te vragen of het okay is.
Zijn met wat is, waar woorden niet altijd expressie aan kunnen geven.
Op het podium gaf Plain Talk een laatste toegift. Ze bedankte ons, het publiek, voor ons enthousiasme. Ik keek met trots naar mijn zoon, die geconcentreerd zijn blik op zijn handen richtte.
Ik werd meegenomen met de laatste zachte klanken waar de woorden fluisterden.
Hey, It’s okay, take your aim, if you lead, I will follow.
Feed me the Forbidden Fruit.
I’m starving to break the rules. It’s okay to break the rules.’
