Schitterende kleuren van rood, oranje, groen en blauw verlichtte de nacht. Fonteinen goud spetterde over de daken de lucht in. Het vuurwerk bracht een saluut aan het Nieuwe jaar. Alhoewel de knaleffecten mijn zenuwstelsel me menigmaal deed verkrampen, wist ik, het was om het oude jaar achter ons te laten en de rust zou ons de dagen daarna toekomen.
De dagen van januari begonnen goed, op 4 januari vierden we de vierentwintigste verjaardag van mijn jongste zoon. Op het tijdstip van zijn geboorte ben ik altijd wakker, alsof het in mijn dna geschreven is en ik even terug ga in de tijd. De tekenen van zijn komst waren er al een aantal dagen rondom oudejaarsnacht. In alle rust wachtte ik de geboorte af, en ineens was er de weeënstorm en was hij er, voordat ik het wist. Ik werd gezegend met een tweede zoon, het werd een gelukkig Nieuwjaar.
Het is, nu ik er op terug kijk, kenmerkend voor hem. Rustig en gestaag op zijn tempo, het leven levend om ineens er te zijn. Een presentatie, een vriendschap, een opleiding, een woning, een stageplek. Hij weet het altijd op zijn manier voor elkaar te krijgen en blijft me verrassen hoe hij zichzelf is en zijn eigen pad kiest.
Zijn lief uit Barcelona vierde dit feest mee, en met onze oudste zoon en schoondochter lunchten we bij hem thuis. De geur van verse pompoensoep kwam ons tegemoet. Met versgebakken broodjes zaten we met elkaar in de gezamenlijke woonkeuken van zijn studentenhuis.
Het was de tweede dag dat het sneeuwde, en vanachter het raam uitkijkend over het park op vier hoog was het een adembenemend uitzicht. Het werd een winterwit wonderland.
Zijn lief had dit niet eerder meegemaakt en raakte in de ban van de sneeuw. De wind nam een beetje toe, de sneeuwvlokken werden groter en dwarrelde tegen het raam. Is dit een sneeuwstorm? Lachend probeerden we in het Engels uit te leggen wat een sneeuwstorm zou kunnen zijn, dat het in ieder geval nog niet zo was.
Wat was het gezellig om met elkaar rondom de tafel te zitten, te lachen en verhalen van sneeuw herinneringen op te halen. Uren van plezier met de sneeuwpoppen die gemaakt werden toen ze opgroeiden en dat er een winter was dat ze sneeuwblokken vormde en zelfs een iglo konden bouwen. De sleeën die van de dijk af sjeesden en als de kou aanhield hopend op de schaatstochten door de polder over de dichtgevroren sloten.
Ieder ging de volgende dag zijn eigen weg, er was een vliegreis terug naar huis in Barcelona, er was een treinrit naar een stageadres in Groningen en er was een vakantiereis naar Thailand voor twee met drie weken avontuur in het vooruitzicht.
De sneeuwvlokken bleven dwarrelen, de wegen waren onbegaanbaar, het werd kouder, het werd gladder. Met allerlei oponthoud in het vooruitzicht wisten we niet hoe ieders reis zou gaan verlopen.
Vandaag liep ik door het park. De dikke laag sneeuw kraakte onder mijn voeten. Een nieuwe sneeuwbui was gevallen en mijn voetsporen leken de eerste die dit pad bewandelde.
De Galloways, Schotse Hooglanders, stonden midden op het pad om een denneboom te knagen die in de oudejaarsnacht daar was achtergebleven. De wasemige adem uit hun donkere neusgaten verdwenen in de nevel van de lucht.
De sneeuw viel zacht op hun zwarte langharige vacht. Voorzichtig liep ik om ze heen, ze hadden geen aandacht voor mij.
Ik keek rond in het witte landschap met rijen bomen en struiken. De sneeuw bleef in laagjes op de takken liggen. De rode besjes hingen als trosjes met een dakje wit, en waren roder dan rood door het kristallen licht wat op de sneeuw weerkaatste.
Langzaam ging ik verder, het pad volgend. Omhuld door dit witte bos, werd ik betoverd door de stilte, het serene licht, de kristallen van sneeuw op de takken.
Regelmatig bleef ik stilstaan en keek ik naar de heldere frisse wereld om me heen. Vogeltjes vlogen van tak naar tak op zoek naar bessen.
De schoonheid van deze wereld raakte me, het werd stiller in mij en voelde me sereen met de natuur.
De witte deken op de aarde gaf een verstilling. Het was alsof de vlokken sneeuw een reinigende uitwerking hadden op mij. Tijd voor rust, te kalmeren, op te laden als in een winterslaap. Een beetje meebewegen met de dagen, de dagen die nog kort lijken maar waar het licht zich steeds meer zal laten zien.
Ik gun het je, je eigen winterslaap, met je eigen deken, met een blik op die ene boom, die ene tak, die ene vogel.
Kijk naar het wonder wat er is en raak het aan, en vooral, geniet.
