Pasen is meer dan een christelijk feest — het is een oeroud lentefeest van licht, leven en vernieuwing. In deze persoonlijke reflectie verweven zich herinneringen aan een dierbare, de ontwakende natuur en de diepere betekenis van wedergeboorte. Of je het nu viert met beschilderde eieren, een wandeling langs bloeiende tuinen of een stille innerlijke beleving: Pasen raakt iets fundamenteels in ons bestaan. Lees hoe de lente en Pasen samenkomen in een verhaal over rouw, hoop en de eeuwige cyclus van het leven.
――――――――――――――――――――
Het viel me op: geel was haar lievelingskleur. De gele bloemen in het voorjaar, de gele kuikentjes — haar ogen schitterden als we een wandeling maakten langs de tuinen. Ze leefde op.
De lente was een feest en dat is het nog steeds. Van de winter kan ik zeker ook genieten; ik hou van het behaaglijk binnenzijn, de geur van appeltaart die door het huis trekt. Een boek lezen, rusten, de tijd van bezinning en terugtrekken.
Toch is het ook zo dat daarna dit seizoen ten einde mag komen en ik zo kan verlangen naar de lente.
De groene waas die over de bomen hangt, de zwellende knoppen, de eerste eendenkuikens, de eerste huppelende lammetjes in de wei. Het is een feest op zich dat de natuur weer helemaal tot leven komt.
Pasen als lentefeest: de natuur ontwaakt
Zo is Pasen ook een lentefeest. Ook daar gaat het om de vernieuwing van het leven, dat met Pasen de dood overwint. De lente brengt behalve het leven ook het licht terug op aarde.
Wandelend over de Oosterbegraafplaats richting de Kindervlindertuin hoorde ik verschillende vogels fluiten; hun lied was energiek. In de hoge bomen verdwenen de actieve eksters met takjes in hun snavel om hun nest te bouwen.
Het tuintje van Imre lag er prachtig bij. De blauwe druifjes staken hun kopjes omhoog, de paarse hyacinten bloeiden voor het zoveelste jaar, de narcissen stonden hoog met hun gele kelken. Zelfs de witte bloemetjes van Janneke bloeiden weer. De plantjes die we samen twintig jaar geleden hadden geplant, lieten zich ook deze lente weer zien.
Ik zette een paar hazelaartakken in een vaas, speciaal voor hem. Zachtgekleurde eieren aan een lintje bungelden zachtjes mee in de wind.
De lentezon scheen helder en verwarmend, de hemel was blauw en het sneeuwde bloesem. De zacht roze en witte bloemetjes daalden neer op het pad. Lange takken vol bloesem dansten mee op de wind.
Op een verlaten gedeelte waar het frisse groene gras de ruimte had, stond ik stil. Zag ik het goed? Een haas zat rustig te genieten van het jonge gras. Zijn lange oren met zwarte randen stonden omhoog. Voordat ik nog een stap kon zetten, rende hij met zijn lange poten het struikgewas in.
‘Dag lieve paashaas,’ fluisterde ik.
Innerlijke wedergeboorte: Pasen bij verlies en rouw
Het kan moeilijk zijn om Pasen te ‘vieren’ als het gaat om de fysieke dood en fysieke opstanding zoals we die kennen uit de christelijke verhalen. Als mens kunnen we dit niet op die manier ervaren.
Een meer innerlijke vorm reikt het leven ons vaak zelf aan. Zeker als je geconfronteerd wordt met verdriet, rouw en verlies, met depressies, met traumatische ervaringen, of gewoon tegenslag — dat kan op zich een vorm van een dood beleven zijn.
Door de innerlijke noodzaak kun je op zoek gaan naar de zin ervan, of minstens naar een manier om ermee te leven. Dan geeft het je levenskracht, dan is het voelbaar. Ook dat is Pasen — en dat kan voor ieder op een ander moment zijn.
De aarde is in beweging, de seizoenen veranderen. Op de eerste zondag na de eerste volle maan die na 21 maart wordt berekend, is de zon in de kosmos door het lentepunt gegaan. Dit samenspel van kosmische krachten maakt dat Pasen elk jaar op een andere datum valt.
De aarde begint dan aan een nieuwe cyclus en zorgt daarmee voor het voortbestaan: een nieuw begin voor de mens.
Het ei als symbool: wedergeboorte en de cirkel van het leven
Deze paashaas is volop de pigmenten aan het mengen voor het beschilderen van de eieren. Met de fijne penselen worden gekleurde randjes, stipjes en bloemen gezet op de witte ronde vormen. Het ei, symbool dat naar nieuw leven en vruchtbaarheid verwijst, spreekt voor zich.
Het belichaamt het idee van wedergeboorte en vernieuwing in de levenscyclus. De ronde vorm geeft aan dat het leven geen begin of einde kent, maar altijd doorgaat — the circle of life.
De beschilderde eieren en een gouden ei worden in de vroege ochtend, vlak voor zonsopgang, verstopt tussen de planten en de bloemen — wachtend op de kinderen die gaan zoeken, wachtend op de kinderhanden die vol verwondering hun gevonden eieren in hun mandje leggen.
Zo kunnen we Pasen vieren: in gezelschap van jonge kinderen, in gezelschap van jou, met matzes en krentenbrood, met worteltaart en pure chocolade.
Een nieuw begin, vol vruchtbare aarde, met de zon in onze tuin, met de zon in het tuintje van Imre, waar het licht weerkaatst op een Gouden Ei. In de totaliteit van het bestaan, in de dualiteit van hemel en aarde, in de eenheid van de schepping.
