Het was begin juni, ik ging slapen en zij stapten in het vliegtuig van KLM. Zij vlogen de Nederlandse nacht tegemoet. Acht uur vliegen, en in de vroege ochtend zetten ze voet op Nederlandse bodem.
Het had te lang geduurd, de corona jaren en alles wat het leven met zich meebracht zorgde ervoor dat het deze keer een paar jaar duurde dat we elkaar weer zouden zien. Heimwee naar hun geboortegrond, Nederland. Het verlangen werd te groot om elkaar weer te zien, elkaar vast te houden.
Ondanks alle uitdagingen die er voor konden zorgen om deze trip niet door te laten gaan werd het toch werkelijkheid.
Eindelijk, drie weken vrijheid, blijheid, drie weken samen, Cousin Love, Sisterhood, Soul Sisters, The Dutch girls waren weer bij elkaar, dit jaar werd het Golden. The Dutch Golden Girls. Vijftig en vijftig plus, en dat voelt nu als een blessing.
Een van onze zussen verliet ons leven, ze werd net geen vijftig. Daar waar mijn nichten niet bij het afscheid konden zijn, omdat de reis op dat moment niet haalbaar was, werd nu een samenzijn van troost, van delen, van verbinden en haar herinneren.
We schilderden stenen, met haar naam, met de regenboog, met bloemen, met haar lievelings tasje, met de woorden, we missen je zussie.
Het waren dagen met fotoalbums, van haar, van onze jeugd en onze ouders, van ooms en tantes, van opa en oma. Daar waar het allemaal begon, terugkijkend op onze familiegeschiedenis. Nieuwe vragen en nieuwe antwoorden. Ieder met haar eigen herinneringen, die uit dezelfde tijd een andere indruk heeft nagelaten, een andere beleving heeft gehad.
We vierden onze jongste Sister, mijn nicht, die vijftig was geworden en voor ogen had om haar vijftigste in Nederland te vieren, met de wens om naar Parijs te gaan. Haar droom werd mogelijk gemaakt door Wendy, haar nicht van de andere kant van de familie, die voor mij inmiddels ook als familie voelt. Zij reisden samen met de trein voor een paar dagen naar Parijs, vanaf Gare du Nord tienduizenden stappen door de arrondissementen, naar Montmartre, samen op de foto voor de Eiffeltoren. Ze proosten met Franse bubbels, met croissants en liepen door de tuinen van het Louvre om vervolgens een paar uur later weer ’thuis’ te komen in Nederland.
Op hetzelfde moment liepen wij door het Van Gogh Museum in Amsterdam om de beroemde meesterwerken van Vincent te bekijken om vervolgens te verdwalen in the Bookstore en souvenirs voor de thuisblijvers te shoppen. Peuterboekjes met schilderwerken van Vincent met woordjes in de kleuren van zijn schilderijen. Nijntjes met gehaakte jurkjes van de zonnebloemen die echt mee moesten, sokken met de blauwe irissen, posters met amandelbloesem, allemaal mee voor in de koffer.Dagen van het ene feestje naar het andere, met slagroomtaart, bitterballen en Hollandse lekkernijen uit onze jeugd. Dagen met Dolly for President en I Always Love You.
Dagen van koffie en ontbijt, dagen van samen koken, dagen van welterusten, slaap lekker en tot morgen.
Wandelen door de bijzondere Japanse tuin in Clingendael die nog net die laatste week open was. Wandelen door het kabouterbos om de hoek. Een laatste groet aan Tante Annie.
In een bloemenzee van geluk vierde ik mijn verjaardag in de pluktuin met lunch en een fotoshoot van elkaar. Zomerse kleuren, zomerse geuren. Ons geluk werd vastgelegd.
De zilte zeewind door onze haren die ons terugbracht naar onze kinderjaren, op onze blote voeten in het zand, pootjes baden en schelpen zoeken in Katwijk aan Zee.
The Pride in Utrecht, feesten in de kleuren van de regenboog, trots zwaaiend naar hun neef op de boot van het HKU, de stad van Dick Bruna, van Nijntje, lief klein konijntje.
Een zomerse dag in Gouda, The Dutch Golden Girls, omgekleed tot Hollandse meisjes en een attractie werden op de kaasmarkt. Met paardenkarren, met handjeklap en kaas die in alle smaken werd gesealed.
Varend met de Ooievaart door onze familiegeschiedenis in de grachten van Den Haag met Haagse hopjes en Ome Ger.
High tea met kleine meisjes met krullen in hun haar, spelend onder de herinneringsboom van hun opa, die ook een vijftiger was. Naar de kringloopwinkel voor het vinden van Delftsblauwe schatten.
Een koffer werd twee koffers. Twee koffers werden vier koffers.
Geschenken, cadeautjes, drop, kaas, kleding uit de winkel van mijn zus, seashells met decoupage, dat ene boek, dat ene schilderij, het ging allemaal mee terug over de oceaan, back home.
Koffers vol schatten aan herinneringen, koffers vol geluk.
Pot Luck and Happy Days.
De laatste dans als Dancing Queens.
Canada en Nederland, de oceaan zal ons niet belemmeren om van elkaar te blijven houden, ons niet belemmeren om ons met elkaar te blijven verbinden, elkaar weer te zien.
Familie en toerist in eigen land, dagen vol zomers geluk, met vreugdevolle harten.
Het was er allemaal, een lach en een traan.
Het is stil in huis, niet dat ene kopje koffie in de ochtend met een broodje kaas. Niet hun schaterlach door het trappenhuis, geen goedemorgen, welterusten, slaap lekker meisjes.
Right?In deze stilte is alles voelbaar, een schat aan onvergetelijke herinneringen, vreugde en een hart vol met elkaars liefde.
